Verein Postkutsche Lüneburger Heide e.V. Dat ole Jagdslott
vun Frauke Petershagen
Dor weer mol een oles Slott, dat stunn middenmang hoge Eken un Böken in eenen groten Wold. In´n Sommer wispel de Wind in dat gröne Loof vun de gewaltigen Pollen un in´n Winter legg de Snee een wittes Laken öber Däcker un Toorns. - Jo, to de Tiet hett dat noch richtige Winter geven mit Ies un veel Snee.
De König, den dat Slott tohöör, hett dor ober nich in wahnt, blots wenn he mit sien Gefolg op Jagd güng, denn hebbt se dor woll för kotte Tiet Statschon mokt. Se seten denn üm dat kommodige Füür in de grote Hall, vertellen sick Jagdabentüren, hebbt eten un drunken un woll ook slapen.
Man op de Duur is em dat langwielig worden. He harr ook so veel to doon mit dat Regeern vun sien Riek, he müss sick üm sien Königin kümmern, niege Gesetzen moken un de obstinatschen Lüüd, de em veel Arger moken dään, wedder op´n rechten Padd bringen.
Nu is dat ja man so, dat een Bowark, wenn du di dor öber längere Tiet nich üm scheren deist, mit de Wiel wat schetterig un schäbig ward. Jüst so weer dat ook mit dat Jagdslott. Dat Dack weer undicht worden, un de Regen leep de Wannen dool. De Finsterruten weern blind oder gor twei, un mennigeen Muur weer möör un harr deepe Spleten kregen. Rotten un Müüs hebbt ook noch ehr Deel dorto doon, den Palast in een Jammerbild to verwanneln.
As de König nu eenes goden Dags op sien opputzt Peerd dor mol wedder vörbikeem, meen he: "Wat is dat denn dor för´n olen Kasten? De süht je reineweg schandbor ut". Un sien Deners hebbt em verklickert: "Ach, Herr König, dat is doch dien oles Jagdslott. Weetst du dat denn nich mehr?" Nee, dat harr de König total vergeten, un he reep: "Dat Ding mutt weg, dat will ick hier nich mehr sehn. So een Schandplacken dröff dat in mien Riek nich geven. Glieks morgen ward dat afreten!"
Sien Ünnerdanen ober, de rund üm den groten Wold leevden, de hett dat Leed doon. So sünd se denn no den König hen, üm mit em to snacken. "Herr König", hebbt se seggt, "Herr König, dat is doch man jammerschood üm dat ole Slott. Lot dat doch stohn. Wi künnt dor so schön fiern un Spooß hebben. Wi kümmert uns dorüm un mokt dat wedder fein trecht. Schast mol sehn! Achterran kennst dat nich wedder! Dat schall ook nich umsünst sien. Wenn´t nich anners geiht, betohlt wi di Pacht dorför".
Nu, erst wull de König nich so recht, ober denn hett he dacht, dat he de Moneten goot bruken kunn. So hoge Herren sünd jo jümmer knapp bi Kass, un dat Geld hier weer jo würklich licht verdeent. So hett he denn gnädig nickt. "Mientwegen. Schenkt kriegt jü den olen Kasten nich, un ick geev ook keen Penn dorto, dat ool Schietding wedder op Schick to bringen. Ober wenn jü mi 500 Daler dat Johr betohlt, denn mokt dormit, wat jü wüllt.
De Ünnerdanen hebbt de Köpp tosomen steken un norekent. Amenn is dorbi rutsuurt, dat se dat Geld woll opbringen kunnen. De König geev sien Hand dorop, un so weer de Hannel afmokt.
Un nu güng dat los. Jungedi, wat hebbt de Mannsminschen maracht! Jeden Ogenblick in ehr knappe free Tiet hebbt se an dat Slott warkelt. Se hebbt hamert un soogt, muurt un dischert, niege Ruten insett un den Farvquast swungen. Se hebbt dat Dack dicht mokt, niege Balken insett un de Wannen utbetert. Sülfst bi Nacht hebbt se noch vun de Arbeid dröömt. De Froonslüüd hebbt wieldess putzt un schüürt un Gardinen neiht. Un in´n Goorn sünd Blomen plannt worden, een richtige Pracht weer dat.
As nu allens fardig weer, dor hebbt se alltohoop een grotes Fest fiert. Vun wiet un siet sünd de Lüüd komen üm to kieken, wat ut dat ole rünnerkomen Jagdslott worden weer. Se kemen to Foot un to Peerd, jo gor mit de Postkutsch sünd se anreist, un se funnen allens würklich op´t best. Boben op´n Toorn flatter de Fahn, de blitzblank putzten Finsterruten blinkern in de Sünn, un bunte Blomen lüchen in´n Goorn. Binnen de Huusrat un dat Möbelmang weer jüst so püük un akkurat, dat dor nix an uttosetten weer. Jung un Old hebbt danzt un sungen, mit Wien un Beer anstött un dat ole Jagdslott hochleven loten. Man nich blots düssen Dag is fiert worden. Nee, vun nu af an hebbt se sick jümmer dor drapen, üm sick wat to vertellen oder vörtolesen, Theater to spelen un Musik to moken. Un veele Bruutpooren geven sick vör´t gnistern Heerdfüür dat Jawort.
De Postkutsch is dörch de Lannen fohrt, un den Postillion sien Hoorn hett vun dat schöne Slott midden in´n Wold sungen. Ook de lütten Piepvagels in de Bööm quinkeleern, fladdern opgeregt mit de Flünken un hebbt öberall künnig mokt, wat för´n prachtvulles Smuckstück ünner hoge, gröne Bööm to finnen weer.
So kreeg dat eenes goden Dags ook de König to hören. "Na, dat mutt ick mi doch mol ansehn", meen he un mook sick mit sien Jägers un Deners op´n Padd, dat ole Jagdslott to bekieken. "Dunnerslag", meen he no een langen Rundgang, "dat harr ick nie nich dacht, dat jü ut dat ole mickerige Ding so´n staatsches Bowark moken künnt. Dat is jo ´n warraftigen Eddelsteen worden. Blangenbi froogt, wo hoch weer doch noch de Hüür dorför?"
"500 Daler betohlt wi in´t Johr, Herr König", hebbt de Lüüd mit een depen Dener antert. "Wat?" reep dor de Monarch, "blots 500 Daler för een Palast as düsse hier? Dat is veel to wenig. Den hebbt jü jo för ´n Appel un Éi kregen. So geiht dat nich wieder". Un denn wenn he sick an sien Finanzminister, de ook mit dorbi weer: "Wat meenst du, wat een an Pacht för so´n Prachtslott verlangen kann?"
De Staatsdener hett gau norekent: "6000 Daler, Herr König. 6000 Daler dat Johr is nich to veel för so´n Prunkstück", meen he denn.
De goden Lüüd ober, de Johren an dat Slott arbeid un veel, veel Geld ut ehr egen Tasch dorto stüürt harrn, snappen no Luft: "6000 Daler? Herr König, dat is nich dien Ernst! Johren hebbt wi maracht un uns afplackt, ´ne Masse vun uns egen Geld stickt dor bin. Nich een Penn hebbt wi ut de Staatskass dorto kregen. Mehr as 500 Daler künnt wi nich betohlen. Butendem hest du uns den Pries vun 500 Daler doch fast toseggt".
"Heff ick dat?" anter de König un reev sick de Hannen. "Wo steiht dat? Hebbt jü ´n Verdrag doröber? Hää? Na, also!"
De Slottsmaten leten de Köpp hangen. Dat weer dat Enn. Düssen hogen Bedrag wüürn se nie nich opbringen könen. All ehr Arbeit weer ümsünst west. Ut weer dat mit de kommodigen Drepen, mit Danz un Speel.
Nu wisper de Finanzminister den König wat in´t Ohr. "Goot", reep de, "goot!" He klopp den Minister op de Schuller un wenn sick denn an de benauten Lüüd. "Höört mol nipp to. Mi fallt dor grood noch wat in. Also, jü künnt dat ole Jagdslott ook köpen. 200.000 Daler will ick dorför hebben. Ich meen dat is een goden Pries, een würklich günstiges Angebott"
200.000 Daler! Dat weer jüst so, as wenn he verlangt harr, den Mond vun´n Heben to holen. De Mackers keken sick bedripst an un hebbt noch mol dor op henwiest, dat erst dörch all ehr Schinneree un Marachen de ole Bruchbood vun Jagdslott in een smuckes Bowark verwannelt worden weer. - Man dat hett allens nix nutzt.
"Wat scheert mi dat", meen de König. "Dree Johr geev ick jü Tiet, den Pries to betohlen, denn warr ick dat annerwegens verköpen. Dat gifft ´n Barg Lüüd, de scharp op so´n feines Bowark sünd".
An düsse Steed wüür düt Märken nu egentlich to Enn sien. Een warraftig trurig Märken, ober normalerwies hebbt Märken doch een goden Sluss?
Tööv af! Tööv af! - Twee gode Feen, hebbt de Wöör vun den König höört, jüst as se dörch den Wold no den Springborn güngen, wo se dat Woter för Schönheit un ewige Jugend drinken wullen. "Dat is nicht recht, dat köönt wi nich toloten" menen se. Un so hebbt se sick as Mannslüüd verkleed un sünd mit een Buddel Rotwien no de bedrövten Kumpels hen.
De hebbt wunnerwarkt, wo woll een Pulle Rebensaft ehr Slott retten kunn? Ober denn hebbt se dacht: bi´t Drinken künnt wi för een kotte Wiel mol allens vergeten. Se kregen also de goden Kristallglöös vör un hebbt de Buddel open mokt. As se nu ober inschenken wullen, is dor keen Wien rutkomen, nee, luter güllen Daler kullern ut den Flaschenhals. Een bi een un jümmer mehr. Grötter un grötter is de Hupen op´n Disch worden. Dat Kullern un Rullen wull gor nich wedder ophöörn. Un de Goldstücken hebbt so blinkert, dat de grote Hall in dat ole Jagdslott ganz hell worden is.
Sparrangelwiet hebbt de Maten ehr Ogen opreten. Se kunnen eenfach nich glöven, wat se dor sehn. Denn ober hebbt se tellt un dat hett bannig lang duurt bi den groten Hümpel. Un wat meent jü woll, woveel dat weer? Nipp un nau 200.000 Daler sünd dor bi rutkomen! Nich een mehr un nich een weniger.
Nu kunnen se den König betohlen un all Noot harr een Enn.
Kiek, so is ook düt Märken noch goot utgohn. De Lüüd künnt wiederhen kommodig bi´nanner sitten, danzen un singen. Un dat Tuuthoorn vun de Postkutsch kann wedder fröhliche Melodien dörch den Wold smettern. - Wenn ... jo, wenn den König nich doch noch wat Leges infallen deit. Ober dat wüllt wi noch höpen.
